Yeni hikayeleri http://blogcuanne.com/pozitifdogumhikayeleri adresinden takip edebilirsiniz.

Bu sorgulamanın altında yatan en önemli sebep de kuşkusuz kadınlara sezaryen sırasında yapılan muamele. Birçok kadının hala elleri yatağa bağlanıyor operasyon sırasında. Bebek muayene edilmeli, temizlenmeli gerekçeleriyle bebekler annelerine uzaktan gösteriliyor, hemen yıkamaya götürülüyorlar. İlk andaki tensel temasın ve ilk bir saat içerisindeki emzirmenin önemi görmezden gelinerek bebekle annenin ilk buluşması saatler alabiliyor.

Aşağıdaki videoda bütün bu uygulamaların tersini göreceksiniz. “Doğal sezaryen: kadın odaklı bir teknik” olarak adlandırılan, Türkiye’de de Dr. Hakan Çoker’in savunduğu anne-bebeğe saygılı sezaryen kavramıyla örtüşen bu teknikte bebeğin rahimden sanki doğum kanalından geçermişçesine yavaşça çıkarıldığını, kafası çıkar çıkmaz anneye nasıl gösterildiğini, henüz kordonu kesilmeden annenin kucağına nasıl verildiğini, babanın da bu sürece nasıl dahil olduğunu izleyeceksiniz.

Video maalesef İngilizce. Ancak görüntüler bile hikayeyi anlatmaya yeterli.

Dileğim bu videoyu mümkün olduğunca çok gebenin, ama daha da önemlisi doktorun izlemesi. Gebelerin bilinçlenmesi ve isteklerini doktorlarına iletmesi, doktorların da bu tür uygulamaların mümkün olduğundan haber olmasıyla değişecek bir şeyler.

~18 Haziran 2010, İstanbul~

Öncelikle şunu belirteyim: Doğumum tahminimden çok daha kısa süreli ve çok daha az ağrılıydı. Belki de bundan üç sene önceki ilk doğumumun sezaryenle noktalanmış olması ve benim hiçbir koşulda aynı şeyleri tekrardan yaşamak istememem ikinci doğumum sırasındaki acıyı çok daha dayanılır kıldı, bilemiyorum. Ancak şunu da eklemem gerekir: Ağrı eşiğim oldukça yüksektir. Omuriliğime dövme yaptırırken neredeyse uyuyakalmıştım.

Hamileliğimin 39. haftasında bir Perşembe akşamı… Karnım taş gibi. İçimden spor yapmak bile gelmiyor, ki tutkunuyumdur.

O sabah kızım Zoe okuldayken her nasıl olduysa dört saat boyunca uyumuştum. Hiç yapmadığım bir şey hâlbuki. Gece kasılmalarım başladığında iki saat daha uyumuş olduğumdan kendimi dinlenmiş hissediyordum. Cuma sabah altı buçuk gibi eşim günaydın demek üzere beni öptüğünde ona henüz bir şey söylemek istemedim. Ama kendimi tutamadım! “Galiba başladı” dedim. “Tamam o zaman, evde kalayım” dedi. “Hayır, sen ofise git, ilerleyince ben sana haber veririm. Daha çok zaman var” dedim. “Tamam” deyip hazırlanmaya başladı. Ben de küvete girip rahatlamaya çalıştım.

Küveti doldurup içine girmek o an çok iyi geldi. Su soğuyana kadar kaldım, sonrasında saçımı yıkayıp çıktım. O sırada Zoe uyandı. Sandalyeye ters bir şekilde oturduğumu görünce ne yaptığımı sordu. “Anneyle baba bugün hastaneye gidecek tatlım. Doktorlar Noah’nın gelmesine yardım edecekler” dedim. Zoe çok sevindi. Koşarak odasına döndü. Eşim yanıma gelip bir şeye ihtiyacım olup olmadığını sordu. Bir şeyler yemem gerektiğini hatırladım ama aklıma yemek getirdikçe midem bulanıyordu. “Biraz kavun yiyeyim de kasılmaların kaç dakikada bir geldiğine bakalım” dedim. Birkaç parça meyve yemeyi başardıktan sonra kasılmaların dört dakikada bir geldiğini ve yirmi saniye sürdüğünü fark ettik.

Doktoruma mesaj attım. Beni geri aradı ve kasılmaların arasının açılmayacağını ve şiddetinin artacağını söyledi. “Böyle olunca hastaneye gel. Ben de hemen programımı ayarlayıp geleceğim” dedi.

Okul servisi Zoe’yi 9’u 10 geçe evin önünden aldı. Biz de 10 buçukta yola çıktık. Şoförümüz panik içindeydi. Herhalde çok fazla Hollywood filmi seyrettiğinden olsa gerek, doğumun arabada gerçekleşmesine engel olmak istercesine hızlı kullandı arabayı. O sırada oldukça sakin görünen eşim –ki bana sonradan anlattığına göre doğumun henüz başlamadığını sanıyormuş- şoförümüzü sakinleştirdi. Saat 11 gibi hastanedeydik. Eşim acil girişinden girmek istedi ama ben gerek görmedim. Kayıt masasına gittiğimizde doğumun başladığını anlayan görevli tekerlekli sandalye getirmek istedi. Kibarca reddettim. Bacağım falan kırık değildi, neden tekerlekli sandalyeye oturacaktım ki? Hem bebeğin aşağıya inmesi için hareket etmem gerekmiyor muydu?

Bize o an müsait olan iki oda gösterdiler. Süitte karar kıldık. Odaya yerleştikten sonra hemşire kasılmalarımı kontrol ettiğinde ne kadar şiddetli olduklarını görünce şaşırdı. “Epidural almanıza gerek yok” dedi. Eşime, kasılmalar normalde 40’lardayken rahatsızlık verebildiğini, benimkilerin 142’de olduğunu söyledi. Evet, ağrım vardı. Tutunduğum sandalyenin kenarını sıkma ihtiyacı hissediyordum. Bir an kusacak gibi de oldum. Ama dayanılmaz değildi.

Doktorum Kübra Taman geldiğinde kasılmaların düzenli ve şiddetli olduğunu görünce memnun oldu. “Demek ki ilerleme var” dedi. Üzerimi değiştirdikten sonra vajinal muayene yaptığında açılmanın sekiz santim olduğunu anladık. “Oh, neyse ki çok erken gelmemişiz” dedim. Hastaneye gereğinden erken gelmek kadar kötü bir şey yok. O zaman gereksiz yere ağrıya odaklanıyorsunuz çünkü.

Eşimin her kasılmada sırtıma yaptığı masaj çok iyi geliyordu. Açılmanın tamamlandığı noktada sancılar birbiri üstüne gelmeye başladı. Artık kasılmaların arasında dinlenecek vakit kalmamıştı. Tüm doğumun en zor ve ağrılı kısmı “geçiş” dedikleri bu süreçti işte… Eşim bir sandalyede oturmuş, ben önündeki pilates topunun üzerinde hareket ediyordum. Hemşire topun kan olmasını engellemek için üzerini çarşafla örtmüştü.

Her kasılma geldiğinde eşime sesleniyordum, o da belime baskı yapıyordu. Bana inanılmaz yardımcı oluyordu. Kübra Hanım, odanın diğer ucunda bir sandalyede oturuyor, çok iyi gittiğimi söylüyordu. Ancak o sırada ağrılarım çok şiddetlenmişti, ve bana hiç de iyi gidiyormuşum gibi gelmiyordu. O an doğumun en zor aşamasında olduğumuzu çok sonradan anladım. Ağrılar tavan yapmıştı, ve arada dinlenemediğim için de iş keyifli olmaktan çıkmıştı. Kübra Hanım da acımı hissediyor ama endişeli görünmemeye çalışıyordu. “Kadınların hamile kaldıklarına pişman oldukları nokta bu olsa gerek” diye düşündüm. Bir yandan da henüz pes etme noktasında olmadığıma karar verdim. Kübra Hanım, ıkınmak isteyip istemediğimi sordu. İstemiyordum.

Ne kadar olduğunu anlamadığım bir süre sonra birden ıkınma ihtiyacı hissettim. “Daha çok erken!” diye panik oldum. Ama Kübra Hanım gerçekten ihtiyacım varsa ıkınabileceğimi söyledi. O anda olayı bedenime bıraktım. Doğuma hazırlık kurslarına hiç gitmemiş, ya da konuda kitap okumamıştım. İçimden geldiği şekilde nefes alıp vermeye başladım. İşte doğumun bu kısmı çok tatmin ediciydi, çünkü ıkındıkça bebeğimin çıkmasına yardımcı olduğumu hissediyordum. İki kasılma arasındaki süre de yeterince uzun ve ağrısızdı.

Bu noktada yatağın üzerine eğilmiş, vücudumun üst kısmını Kübra Hanım’ın yatağın üzerinde üst üste dizdiği yastıklara yaslamıştım. Kasılma geldiğinde sırtımı dikleştiriyor, derin bir nefes alıyor, ve çenemi göğsüme doğru indirerek nefes veriyordum. Bittiğinde ise yatağın üzerindeki yastıklara yaslanarak dinleniyordum. Abartmıyorum: kasılmaların arasında o yastıklara yaslanırken hiçbir acı hissetmiyordum.

Bu aralardan birinde “bebek şu an stres altında olmalı” dedim. Kübra Hanım“Hiç de değil” dedi ve kalp atışlarını dinledi. Hakikaten de kalp atışları 120 ile 130 arasındaydı.

O noktada Kübra Hanım beni tekrar muayene etmek istedi. Muayeneden sonra “hemen doğumhaneye gitmemiz lazım, yoksa burada doğuracaksınız” dedi. “Nasıl yani?” diye sordum. “Bebek on beş dakika içinde çıkmış olacak” dedi. İnanamadım. “Şaka yapıyorsunuz herhalde” dedim. Ama hayır, yapmıyordu. Apar topar doğumhaneye gittik.

Orada, bana ne zaman ve nasıl ıkınmam gerektiğini anlattı. Dediği gibi yaptım. Hala şoktaydım. Gerçekten sonuna gelmiş miydik? Annem beni 24 saatte doğurmuştu. Ben de öyle olacağını düşünüyordum. “Tamam, şimdi kasılma olmasa da ıkının” dedi Kübra Hanım. Aralarda da yırtık olmaması için masaj yapıyordu. “İyiyim, ama sanırım kan şekerim düştü. Bayılacak gibi hissediyorum. Lütfen bana hemen serum verin” dedim. Hemen verdiler.

Hemen ardından bebeğimin başının çıktığı o büyülü an. Birkaç dakika daha ve işte bebeğim kollarımdaydı. Vücudu beyaz bir sıvıyla kaplanmıştı. Noah, oğlumuz, ellerimdeydi. Eşime baktım ve onu ne kadar sevdiğimi söyledim. Başarmıştık. Bitmişti. Geride kalmıştı.

Eşim bebeğin göbeğini kestikten sonra temizlediler. Testleri yaptıkları sırada sesini duydum. Ağlamıyordu, ama gayet iyiydi. Zoe’nin doğumdaki halinden çok farklıydı. Zoe’nin doğumunda yüzüme baka baka yalan söyleyen o üç doktor bebeğin normal şekilde çıkmasının mümkün olmadığını söylemişti. Ben de genel anestezi alarak ameliyat olmuştum. Görümcem, ben hala narkozun etkisiyle uyurken olanları videoya çekmişti: Hemşireler doğumdan hemen sonra bebeğimi yıkadıkları sırada Zoe soğuktan tir tir titremiş ve ağlamıştı. Sonrasında yeni doğmuş kızımı beşiğe koymuşlar, ve babasının girmesine izin vermedikleri bir odaya alarak onu sadece camdan göstermişlerdi. Hayatının ilk on beş dakikasında bebeğim tek başına ağlayıp durmuştu. Sebebi neydi? Annesinin narkozun etkisinden kurtularak uyanmasını beklemişler, ona ilk dokunanın ben olmam gerektiğini düşünmüşlerdi. Peki ya bebeğin babası? İkimizin çocuğuna ilk onun ya da benim dokunmam fark eder miydi?

Doğal doğumda hazır olmadığım bir nokta varsa o da dikiş atılma safhasıydı. Yırtık olabileceğini tahmin ediyordum, ama dikimin bir saat on beş dakika sürmesine hazırlıklı değildim. Tek bir büyük yırtık değil, irili ufaklı birçok küçük yırtık vardı. Kübra Hanım bir yandan dikiş atarken benim dişlerim ve bacaklarım titriyordu. Acı hissetmiyordum ama bir an önce eşime ve bebeğime katılmak istediğimden giderek sabırsızlanmaya başlamıştım. Ama Kübra Hanım, Başak burcu (üstelik yükseleni de Başak!). Her şeyin mükemmel olduğundan emin olmadan sizi rahat bırakmaz. Ve bunun için onu çok seviyorum.

Normal doğum harika bir olay. Odamıza döner dönmez yemek siparişi verdim. Kızım ve misafirlerimiz bebeği görmeye gelmeden duşumu almış, makyajımı yapmıştım. Doğumunun ertesi gününde Noah sünnet oldu. Pazar sabahı hastaneden çıktık.

Doğumdan sonra spor yapmaya başlamak için üç ay beklemem gerektiği duyuyordum. Kübra Hanım, normal doğumda buna gerek olmadığını söyledi. Doğumdan sonraki Pazartesi günü, bir yandan Noah’yı emzirirken bir yandan da karın kaslarımı çalıştırıyordum. O ana kadar egzersiz yapmaya bulabildiğim tek vakit oydu. Doğumdan sonraki onuncu günümde karın kaslarımı görebilmeye başladım. Yaklaşık altı hafta içinde eski halime geri döndüm.

Tüm bunlardan sonra bana söyler misiniz: Neden bir insan sezaryeni doğal doğuma tercih eder?

Kendimi bildim bileli çocukları hep sevdim. Büyük aile hayalleri kurduğumu hatırlarım hep, koşullar elverse, 4-5 çocuk yaparım derdim. Ama üniversite sonrası iş-güç, yeni bir hayat düzeni kurmak, yürümeyen bir ilk evlilik, sonra hayatımın aşkı ile tanışıp evlenmek, vesaire derken bir de baktım ki yıllar geçip gitmiş, 35′e yaklaşmışım. İçimdeki bebek isteği zirve yapmıştı artık. Eşimle, 2008 başında bebeğimiz için çalışmalara başlamaya karar verdik. Canım kızım bizi hiç zorlamadı ve ikinci denememizde hayatımıza girdi. Böylelikle doğanın en güzel mucizelerine şahit olduğum, birebir yaşadığım o büyülü süreç başlamış oldu.

Her anne adayı gibi, 6. haftada o minicik varlığın kalp seslerini duyduğumda, heyecandan yüreğim ağzıma geldi, mutluluktan havalara uçtum. Kızımın ilk kıpırtılarını hissettiğimde, iş için Londra’ya gitmiştim, kendime ayırabildiğim bir akşamüstü Hyde Park’ta sincapları seyrediyordum. Birden karnımda bir “pıt!” hissettim, hani su dolu koca bir leğene küçük bir taş atarsınız ve taş suyu havaya sıçratırken hafif bir dalgalanma olur ya. İşte öyle hafif ama güzel, unutulmaz, ifade edilmesi zor. Hyde Park’ta yaşadığım o an, kızımla bize özel harika bir an olarak hafızama kazınmıştır. Tabii, ilerleyen haftalarda hareketler öyle “pıt” olarak kalmadı, gayet fıkır fıkır, kıpır kıpır bir hal aldı. Karnımın içinde dans eden, türlü zıpırlıklar yapan bir yumurcak vardı, ve ben ona çoktan âşık olmuştum.

Tüm zorluklarına rağmen harika ve çok mutlu bir hamilelik geçirdim. Doğum yaklaşırken Tanrı’nın bu süreci nasıl mükemmel bir şekilde işlettiğine tekrar şahit oldum, zamanı geldiğinde bir sonraki aşamaya kendiliğinden geçiyordu vücudum. Şimdi de kalça kemiklerimin açılmaya başladığını hissediyordum, genişliyor ve bebeğimin geliş yolunu hazırlıyordu. Sezaryeni hiçbir zaman alternatif olarak düşünmemiştim, bir aksilik olmadığı sürece normal doğum yapacaktım, çünkü yaratılışımız buna göre yapılmıştı zaten. Doktorum da normal doğumu destekleyen güvenilir bir doktordu, o yüzden içim rahattı. Tek bir sorunumuz vardı: miyomlar. 2001 yılında miyom ameliyatı olmuştum, ve rahmimden epeyce miyom alınmıştı. Takip eden yıllarda irili ufaklı miyomlar çıktı ortaya yine, hatta hamilelikle birlikte östrojen miktarı artınca, miyomlar da hızla büyümeye başladı. 12. hafta civarı miyomların en büyüğü, kızımla aynı boyuttaydı. Bir süre dinlendim, ve kızımın iyi olması için dua ettim. Doktorumun da söylediği gibi oldu, benim güçlü kızım miyomları itti, kendi yerini açtı ve gelişimini normal bir şekilde sürdürmeye devam etti. Doğumu yaptıracak olan doktoruma ameliyattan bahsettiğimde, “miyom ameliyatı geçirdiyseniz, normal doğum yapmanız mümkün olmayabilir”, dedi. Miyomların hangi bölgeden alındığı, kesinin yeri önemliymiş. Ameliyatı yapan doktorumla görüştüm, ameliyat raporunu tekrar inceledi, ve çok şükür ki normal doğum için risk bulunmadığını söyledi. İçim rahatlamıştı.

31 Aralık 2008′e kadar çalışıp doğum iznine ayrıldım. Annem de destek için İzmir’den gelmişti, sona kalan tüm hazırlıkları el çabukluğuyla tamamladı. Bir tek nasıl olsa zamanımız var diye bebek çikolatalarının minik çantalarına konmasını ertelemiştim. Ama annem rüyasında, hep hastanede koşuşturduğunu görüp hemen kalkıp onları da hazırlamıştı. 7.Ocak sabahı saat 5.30’da bir ıslaklık hissi ile uyandım, kalkıp baktığımda üstümün ve yatağın sırılsıklam olduğunu gördüm. Eşimi uyandırdım, biraz daha uzanıp beklemeye karar verdik. Doğuma hazırlık kursunda, doğumdan 1-2 gün önce vücudun doğumda kullanabilmek için enerji topladığını, bu nedenle kendimizi çok enerjik hissedebileceğimizi söylemişlerdi. Bazı anne adayları kendilerini bir anda bu kadar enerji dolu hissedince temizliğe girişiyorlarmış, sakın yapmayın dinlenin demişlerdi. Kendimi öyle enerji dolu hissetmiyordum, herhalde daha zamanı var dedim kendime. Saat 8.30’a kadar bekledik, doktorumuzu aramak için. 39. haftamdaydım, doktorum hemen hastaneye gel, bakalım dedi. O zamana kadar pek çok doğum hikâyesi okumuştum, doğumlar hep uzun sürüyordu, hastaneye kontrole giden anne adayını doktor, dinlenmesi için eve yolluyordu genellikle. Ben de nasıl olsa eve döneriz diye eşimle yola çıktım. Anneme de merak etme geliriz bir saate kadar dedik, annem her ne kadar da çocuklar hastane çantasını da alın, gelmeyebilirsiniz de dese de… Ah işte, tecrübeye kulak ver, annenin sözünü dinle. Anne olunca anlıyorsun bunları.

Neyse, saat 9:30 civarı hastanedeydik, doktorum muayene edince, doğum başlamış 2cm açılma var, hiçbir yere gitmiyorsun seni doğum servisine alıyoruz, dedi. Saat 10′a doğru beni doğum servisine aldılar, içeride doğumu bekleyen bir anne adayı daha olduğu için de eşimi dışarıda bıraktılar. Özel eşyalarımın alınması, kıyafet değişikliği, NST, lavman falan derken bir yandan da telefonda hem eşimi hem annemi sakinleştirmeye çalışıyordum. Doğuma birlikte girecektik, doktorumuzla da bunu konuşmuştuk. Ama şimdi, eşimi içeri almıyorlardı, zorla ayrılan âşıklar gibiydik.

Beni doğum odasına aldılar son ölçümler için, yine eşimle telefonda konuşuyordum ki suyum geldi. Nasıl olduğunu merak ederdim, eşimle de canlı yayında o anı paylaşmış oldum. Doktorum ara ara gelip kontrol ediyordu. Sonrasında, kasılmalar hızla arttı, açılma 5 santime ulaştığında epidural yapıldı, ama ben hiçbir fark hissetmiyordum. Ayağa kalkıp yürümek istiyordum, kendimi daha iyi hissettiğimi fark etmiştim yürürken ama, NST’ye bağlı kalıp yatmam gerektiğini söylediler. Her şey o kadar hızlı gelişti ki, kasılmaların aralıklarına dikkat bile edemedim, epiduralin ise neredeyse hiçbir etkisi olmadı.

Sonunda eşimi içeri aldılar, ama ben sancılarımın zirvesindeydim, onun gelmesine sevinemedim bile!  Eşim bir süre destek olmak için elimi tuttu, sonra hafiften aşağı doğru çöktüğünü gördüm yan gözle. Doktorumuz, hemen durumu fark etti, “Kerem Bey’e bir tabure getirin hemen” diyerek eşimi de kurtardı. Kasılmalar, son hız devam ediyordu, tam yeter diye avazım çıktığı kadar bağırmaya hazırlanırken, doktorum hadi az kaldı, bebeğin başını görüyorum, çok gür saçları olan bir bebiş geliyor deyince, yelkenleri suya indirdim. Özellikle hamileliğimin son haftalarına doğru eşimle merakımız zirveye çıkmıştı, nasıldı bebeğimiz, acaba kime benzeyecekti diye konuşurduk hep. Aslında hamileliğim boyunca değil, tüm hayatım boyunca beklediğim o muhteşem varlık geliyordu, az kalmıştı. Doktorum, derin nefes alıp itmem gerektiğini söylüyordu, kendimce bir şeyler yapmaya çalışıyordum, ama yapabildiğimden emin değildim. Çünkü epidural etkisini o alanda göstermişti, itip itemediğimi hissedemiyordum.

Kuzum yaklaşınca, doktorum “anne miyom ameliyatı geçirmişti onu daha fazla yormayalım”, dedi ve kivi ile çekerek çıkarttı kızımı. Bacaklarımın arasında, beyaz, buruşuk, sevimli bir şey gördüm bir anda. Eşim, göbek bağını kesti, kızımın ilk muayenesi yapıldı hemen ve bana getirdiler. İçimdeki güvenli bölgeden, hayatın içine sessizce doğan güzel kızım ilk çığlığı bastı, sesini duydum, kocaman pembe dudaklarını gördüm ilk an. Hayatımda yaşadığım en sıra dışı, en güzel, tarifi en zor anlardı bunlar. Kızım, eşim ve ben tüm bunları birlikte yaşamış ve paylaşmıştık ve ailemiz artık daha da bütündü. Kızımı, hemen bakım odasına aldılar, ben ise hain miyomlar yüzünden bir saat daha doğumhanede kaldım. Yukarıya, odamıza doğru götürdüler beni sonra. Asansörden çıktığımda eşim, annem ve kayınvalidem karşıladı ve kutladı beni. Anne olmanın ne büyük bir onur olduğunu o an hissettim, büyük bir iş başardığım ve artık anne olduğum için daha farklı bir saygı duyuyorlardı bana. Tahminimin de ötesinde bir hızla 3 saat içinde olup bitmişti her şey, (saat 10′da doğumhaneye girip 12.55’te kızıma kavuşmuştum), hiç müdahale olmadan, doğal akışı içinde. Ve annelerimiz, ninelerimiz gibi gayet normal bir doğum yapmıştım, tüm sancıları hissederek. Böyle olacağını bilsem, epidurali hiç tercih etmez, rahat bir şekilde itme kısmını da başarabilirdim.

Normal doğum yapanlara tekrar doğum yapsalar aynı yöntemi seçip seçmeyeceklerini sorardım eskiden. Şimdi biri bana sorsa, hiç çekinmeden “evet”, derim. Tanrı’nın bize verdiği nimetlerden biri bu, sancınız çok da olsa, zorlansanız da, hormonlar hepsini unutturuyor. Geriye de her anını doya doya yaşadığınız, keyifle ve gülerek anlattığınız güzel doğum anıları kalıyor, bir de eşiniz bu anlarda yanındaysa, size daha çok saygı duyuyor!

~~~

Bebeğinizin ters durduğu söylendi, ne yapacaksınız?

Benim bebeğim 38 haftaya kadar yatay pozisyonda (transverse lie) yatıyordu, rahat rahat yan gelip yattı da diyebiliriz. Sezaryen korkusu ile 34. haftadan başlayarak (keşke daha önce başlasaydım) her türlü döndürme tekniklerini denedim. Aşağıda bahsettiğim metodlar hem yatay hem de makat duruş (breech) bebeklerini döndürmek için geçerli. Aşağıdaki tekniklerin hemen hepsinde genel amaç bebeği harekete geçirmek, direkt döndürmek değil. Eğer bebek rahatı bozulup da harekete geçerse otomatik olarak baş aşağı döneceği varsayılıyor. Bunun sebebi başın ağır çekmesi ve doğum için doğal pozisyonun bu olması. http://spinningbabies.com adresinde bu konu detaylı olarak işleniyor. http://spinningbabies.com/techniques sayfasında videolar var. Bir de doğal pozisyon baş aşağı olduğu için annenin vücudunun özellikle de pelvis bölgesinin omurların bağ dokularınun duruşunu ve dengesini ve açılmasını sağlamak gerekiyor. Size burada bir özet veriyorum.

1- ‘External cephalic version’ denen döndürme operasyonu: Bu operasyon tam teşekküllü hastanede doktor tarafından yapılıyor, çok nadir olarak acil bir durum olursa diye. Amerika’da yaygın olarak yapılıyor, Türkiye’de doktorlar genelde direkt sezaryeni tercih ettikleri için bu metoda rağbet etmiyorlar, pek deneyimli değiller. Bazen çok kolay dönüyormuş bazen de zor olabiliyormuş. %50-70 arası başarı sansı varmış ve doktorun bu konuda deneyimi çok önemliymiş. Özellikle ilk gebeliklerde daha başarılı oluyormuş. Ben bunu yaptırmak için randevuyu mümkün olduğu kadar geçe aldım çünkü aşağıda bahsettiğim doğal yollarla döndürebilmek istiyordum. Randevumuz 37,5 haftada cumartesi sabahıydı. Cuma öğleden sonra ultrasonda bebek tersti, ben eve gittim aşağıda bahsettiğim teknikleri son bir kez daha uyguladım. Cumartesi sabahı 9′da hastaneye gittik, önce ultrasonla baktılar ve bebek dönmüştü böylece bu operasyona gerek kalmadı! Hemen gidip iki saat yürüdüm üstüne, bebek iyice yerleşsin de dönmesin tekrar diye.

2- Chiropractor (Kayroprakter): Ben 34. haftadan itibaren haftada 3 gün gittim. Bebek döndürmek için “Webster” tekniği var, bunu biliyor mu önceden sorarak gitmenizi tavsiye ederim. Webster tekniğiyle annenin kalçasını -pelvisi- açıyorlar ve düzeltiyorlar. Bu işlemin hiçbir riski yok bebeğe veya karına dokunmuyorlar, çok nazik ve hiç katır kutur bir şey değil hiçbir riski yok. Benim bebeğim o sırada dönmedi ama doktorun dediğine göre kalçam artık açılmıştı ve omurgam doğru pozisyondaydı ve bedenim dönüşüne hazırdı. Kendi dönmese bile yukarıda bahsettiğim “external version” ile çok kolay döneceğini söylüyordu. Bebeğim son gün akşamı makat (breech) duruşa geçti ve ertesi gün baş aşağı dönmüştü, yani yatay durduğu noktadan 90 derece dönerek kısa yoldan değil 270 derece dönerek uzun yoldan doğru pozisyona geçti. Bu yol da chiropractor’un bana bebeğin döneceğini söylediği yolla aynıydı. Ben önce kayropraktera pek inanmadım ama adamın dediği oldu sonunda. 34. haftada ilk kez gittiğimde bana keşke daha önce gelseydin demişti. Tamamen zararsız hatta faydalı bir şey olduğu için daha önce de gidebilirsiniz. Sadece bebek döndürme amaçlı değil, genel olarak denge ve hamilelik için faydalı olabilir. Hamilelikten kaynaklanan herhangi bir bel sırt ağrısı vesaire varsa da kesin işinize yarar. Erken gitmekte fayda var. Benim Amerika’da gittiğim kayroprakterda hamileler için özel yastıklar bulunuyordu. Bu yastıkların boyun göğüs ve göbek çevresi desteği sayesinde omurgamı düz tutarak çok rahat bir şekilde tedavi sırasında yüzüstü yatabiliyordum. Bu yüzden hamilelikte kayropraktera gitmekte en çok sevdiğim şey yüzüstü yatabilmekti.

Türkiye’de İstanbul’da ve İzmir’de hamilelikte deneyimli tavsiye edilen birkaç kişi var. Hamileler Kulübü kurucusu Jale Özen’den bu kişiler hakkında tavsiye alabilirsiniz. Ayrıca Türk Kayropraktik Derneği

Damla Çeliktaban’in bu konuda kendi deneyimlerini anlattığı yazı da burada.

3-Moxibustion. Akupunkturda kullanılan bir “basınç noktası” var. Buranın moxa tütsüsünün verdiği ısı ile uyarılması bebeği hareket ettiriyor, böylece döneceği varsa dönüyor. Akupunkturcudan nasıl yapılacağını öğrenip evde haftada üç gün uyguladık. Ayak küçük parmağının tırnakla birleştiği noktanın dışa doğru kısmına ısı uygulanıyor moxa tütsüsü ile (yakmadan ve acıtmadan – burada resmi var). Türkiye’de de bulunabiliyormuş. Bu nokta bebeğin çok hareketlenmesini sağlıyor. Gerçekten de yaptıktan sonraki saatlerde bebek çok hareketlenip tekmeler atıyordu. Ben bütün bunları 34. haftadan itibaren uyguladım ama anca 38. haftada döndü. Haftada 3 gün, günde 10 dakika uyguladım her iki ayağa aynı anda, ve bebek döndükten sonra bir daha yapmadım. Bu noktaya ısı dışında başka türlü basınç uygulanabilirmiş. Örneğin kendiniz elinizle sıkı bir masaj şeklinde deneyebilirsiniz. Moxa tütsüsünün anne rahat bir pozisyonda uzanarak gevşerken babanın uygulaması tavsiye ediliyor.

4- Telkin-gevşeme: Doğal doğum için aldığım hypnobirthing dersimin hocası bir seans hipnoz yaptı gevşeyeyim, korkularımdan arınayım, bebeğe hazır olayım, bebeğim de dönmesi gerektiğini anlasın diye. Meditasyon gibi bir şey, baştan ayağa gevşiyorsunuz ve yarı uyur bir halde (gayet bilinçli olarak) okunanı dinliyorsunuz. Genel olarak annenin stressiz olması önemli, örneğin ben sezaryen korkusundan dolayı epey stres olmuştum. Bebekle konuşmak ve ona dönmesi gerektiğini söylemek vs. de yazıyor şu listede. Hipnoz yapmasanız bile döndüğünü hayal ederek gevşeme çalışmaları işe yarayabilir.

5- Yüzme: Suyun verdiği hafiflik bebeğin dönmesini ve hareketini kolaylaştırabilirmiş – bunu ben yapamadım, kışın gidebileceğim bir havuz yoktu, küvet doldurup içinde gevşeme masaj falan yapmaya çalıştım. Fakat koca göbeği suyla örtmek zor oldu küvet ufak geldi ve ne yazık ki göbeğim suyun dışında kaldı!

6- Ters durmak linkinde resimler ve videolar var:

a- Havuzda baş aşağı durmak -yapabildiğin kadar-. Amaç bebeği harekete geçirmek.
b- Eğim üzerinde ters durmak: Yatakta kalça altına yastıklar koyarak ya da ütü masasını bir sandalye ya da yatağa dayayarak (sağlam olmasına çok dikkat ederek) kalçayı yükseltebilirsiniz. Bu şekilde yatmayı ebem günde 3 defa 20 dakika diye tavsiye etti, ben günde iki kere 15 dakika falan yaptım. Doğuma kadar işe gittiğim için vakit bulamadım o kadar. Sırt eğimi 30 derece olacak en az, hatta 45 derece tavsiye eden de var, yani öyle bir iki yastık değil, rahatsıakz bir pozisyon ama dayanılıyor.

7- Bebeği aşağı çağıran uyaranlar:

a- Ters yatma esnasında kasıkların üstüne ışık tutmak (bebek ışığa dönsün diye). Fener koyuyordum ben.

b- Aynı şekilde klasik müzik dinletmek, müziğe doğru gelsin diye

c- Başının olduğu noktaya buz (donuk sebze paketi) sürerek soğuktan kaçmasını sağlamaya çalışmak.

d- Babanın aşağıdan bebekle konuşması (evladım sesime gel!!!).

e- Uzun bir kolye ucuna zil takarak gezmek, zil tam kasıklarda çalıyor siz ayaktayken, bebek sese gelsin diye.

f- Bunları yaparken bir yandan da hafifçe masajla başı ittirmeye çalışmak (zorlamadan)

Hepsini yaptım ama sanırım bende işe yaramadı. Yarayanlar olabiliyormuş. Bütün bunlar dört ayak üstünde (eller ve dizler) durma pozisyonunda da denenebilir yahut yogadaki ters köpek pozunda.

8- Rebozo. Ebelerin uyguladığı bir “rebozo” tekniği var, rebozo çarşafına yatırıp iki yandan tutarak kalçayı havaya kaldırıyorlar. Ters durma fikriyle aynı.

10 -Fil yürüyüşü. Eller ve ayaklar üzerinde yürümek (dizler değil). Hamileyken oldukça zor ama yapabilirseniz ters durma mantığıyla aynı şekilde ve bebeğin hareketini kolaylaştırıyor.

Son söz olarak bebeklerin doğum esnasında bile dönebildiğini belirtmek istiyorum. Benim kızım baş aşağı pozisyona geç döndüğü gibi doğum sırasında da başının arkası benim belime gelecek şekildeydi (back labor: occiput posterior). Kasılmaları bu yüzden belimde şiddetli hissediyordum. Doğum hikâyemde bahsettiğim gibi kasılmalar sırasında hiç oturmayarak (oturamayarak!) ve sürekli bedenimi dinleyerek ve pozisyon değiştirerek, sallanarak dans ederek http://spinningbabies.com/techniques sayfasındaki pozisyonları ebe yardımıyla uyguladım. Sonunda bebek dönüp doğru yola girdi ve normal pozisyonda doğdu.

Türkiye’de hem bebek döndürme hem de doğal ve normal doğum hakkında diğer bilgi sahibi olan doğum eğitmenleri: Ebe Asude Oflaz, Başak Kutlu Atay ve Nur Sakallı, ve Jale Özen‘in de kayroprakter ve moxibustion konusunda bilgisi var. Eğer bebeğiniz dönmezse makat duruş doğum yaptıran nadir doktorlardan biri İzmir’de Dr. A Suphi Toprak. Birçok doktor bu durumda deneyimli olmadıkları için risk almak istemiyor ve sezaryen yapıyor.

Bebeklerin çoğu kendiliğinden de dönebilir. Örneğin 30. haftada bebeklerin %25′i ters iken doğum anında sadece %3′ü ters pozisyonda kalıyor. Kendinizi üzmemeye ve rahat olmaya çalışın. Son haftalarda dönmez diyenlere (doktor dâhil!) rağmen bekleyin. Dr. Hakan Çoker, bu durumda ve genel olarak planlı sezaryeni önermiyor. Mart 2010 sayılı Bebeğim ve Biz dergisinde Anne ve Bebeğe Saygılı Sezaryenden bahseden Dr. Hakan Çoker şöyle diyor: ‘Makat gelişte doğumun kendiliğinden başlamasını beklememeniz için hiçbir sebep yok. Bu doğumda olabilen kordon sarkması ihtimali doğum kasılmaları başladıktan saatler sonra kontrolsüz gebelerde belki olabilecek bir şey. Ancak siz doğum başlayınca hastaneye giderseniz ve kontrol altında olursanız saatlerce bekleyebilirsiniz. Ve bu beklemenin bebeğiniz üzerinde birçok olumlu etkisi olur. Salgılanan hormonlar sayesinde doğal doğuma en yakın sezaryeni olursunuz, ki zaten istediğimiz de budur. Aktif doğum sırasında sezaryen olursanız bebeğiniz çok daha aktif doğacaktır. Bu sayede hemen kucağınıza verilmesi de mümkündür. Ancak gerek doktorlar gerekse hastane yönetimleri bu uygulamaya alışık olmadıklarında önceden talep etmeniz ve ısrar etmeniz gerekir. Ve şu kelimeyi de unutmamalı MÜMKÜN OLDUĞUNCA… Mümkün olduğunca bebeğinizin kucağınıza verilmesini talep edebilirsiniz. Mümkün değilse bebeği babanın taşımasını ve hep yanında kalarak ona dokunmasını ve konuşmasını talep edebilirsiniz. Böylece bebek yeni geldiği dünyada tanıdık bir ten ve ses sayesinde kendini daha güvende hissedecektir.’ diyor. Dr. Hakan Çoker ‘doğum kendi başlamalıdır’ yazısında da sezaryen olacaksa bile doğumun kendi başlamasının beklenmesinin önemini vurguluyor.

Dört gözle bekliyordum doğum hikâyemi yazacağım zamanı. Doğum sonrası yazmanın biraz zaman alacağı, benim de hiç acele etmeyeceğimi düşünememişim. Bugün kızımın 11. günü ancak zaman ve yeterli motivasyonu sağlayıp oturuyorum bilgisayar başına.

3 Ağustos salı öğlen, eşimle kalkıp rutin muayenemize gittik hastaneye. 39 hafta 3 günlüktü hamileliğim. Doktorumuz vajinal muayene yaptı. Son söylediğinde olduğu gibi bebeğin doğum yoluna hala girmediğini, rahim ağzının arkaya dönük olduğunu, pazardan önce bebeğin gelmesinin zor olduğunu söyledi. Bir yandan canım sıkıldı bekleme işi devam edecek diye bir yandan da tam zamanında gelecek diye sevindim. Doktorumla pazarlık yaptık. O “cuma gel kontrole” dedi. Ben “Çok yoruluyorum geldiğimde, pazartesi geleyim yaa, arada doğum olursa gelirim işte.” dedim. En ufak tuhaf şeyde kontrole geleceğime söz verdikten sonra pazartesi gününde anlaştık.

Dönüşte Savo’yla kafeinsiz kahve içmek istedim, Beşiktaş’ta Starbucks’a gittik. Ferah ferah içtim kahvemi. Savo’nun daha vakti vardı ama eve arkadaşlar gelecek diye ben erken kalktım, karşıdan da mahallenin otobüsünü görünce, ışık mışık düşünmeden koştur koştur geçtim durağa. O denli iyi hissediyordum kendimi yani.

Eve geldim, arkadaşlar vardı, bloğa yazmıştım, o akşam baya arkadaş gelip gitti. Farklı bir ağrım vardı ama aklıma gelmedi doğum zira en erken pazar demişti doktor. Saat 21.00 suları tuvalete gittim. Kırmızı, regl akıntısına benzer bir şeyler geldi. “Aha nişan mı yoksa?” diye heyecanlandım. Doktoru aradım. “Vajinal muayeneden sebep olmuştur o. Doğum olması mümkün değil.” dedi. Pöffleyerek kapadım telefonu. Bir yandan da sancılarım artmaya, düzenli hale gelmeye başlamıştı. “Emziren Anneler” mail grubuna mail atıp sordum. “Şöyle bir sıvı geldi, şöyle sancılarım var acaba nedir nedir?”  diyerek. Gelen cevapların hepsi, büyük ihtimalle doğumun başladığı yönündeydi. Hamileliğimin ortalarından beri bloğunu (Blogcu Anne) takip ettiğim Elif’le telefonda konuştuk. Bu arada sancı aralarım ilk zaman tuttuğumuzda 6-7 dakika gibiydi ve öncesini çok ağır hissetmeden bu aralıkla başlamış olması bana mümkün değilmiş gibi geliyordu. Elif de zaman tutmaya devam etmemi, düzenli giderse, doktoru aramamı, büyük ihtimalle doğumun başladığını söyledi.

Çok kısa süre sonra sancı araları 4-5 dakikaya düşmüştü bile. Halimiz çok komikti. Evde en yakın arkadaşım Gökay ve Savo’nun kız kardeşi Aylin vardı. Sancı başlayınca ben “geldi” diyorum, Gökay bir yandan kronometre tutarken, bir yandan tutunmam için bir kolunu bana uzatıyor, ben eğilip kitaplığın bir rafından destek alıyorum, Aylin’se belime masaj yapıyor. Sancı araları ise daha da komik. Yemek yiyoruz, ben evi toparlıyorum, dondurma yiyorum, güzel güzel duşumu alıyorum, gülüp eğleniyorum falan. Tam hayal ettiğim gibi ilerleyebiliyor her şey. Tek yapamadığım oturmak. Saat 21.30′dan gece 01.00′e kadar neredeyse hiç oturmadım. O kadar iyi hazırlanmıştım ki bu sürece, o kadar iyi eğitmiştim ki kendimi en iyi nasıl yaşanabileceğine dair, olabilecek ennnn şahane şekilde geçirebildim. Sakin, fonksiyonel, başarılı.

Savaş’ı aradım. “Sakin ol, büyük ihtimalle doğum başladı, ama idare ediyorum, sancı araları 2 dakikaya falan düşünce ararız doktoru.” dedim. O da sakin kaldı gerçekten. Saat 24.00′te evde oldu. Bana kalsa hala doktoru aramayacaktım ama Savaş çok ısrarcı oldu. Doktoru arayıp, “sancı araları neredeyse 2 dakikaya düştü” deyince, “Hastaneye gelin” dedi.

Aylar öncesinden hazır olan valizimizi aldık, toparlandık, o esnada Neşe ve Gökşen geldi, kalabalık bir ordu halinde, yola koyulduk. Boğaz Köprüsü’ne nazır sancılarımızı yaşamak ayrı keyifliydi. Hastaneye vardık. Hızla acile aldılar. İşte orada doğumumun en şahane şeyi ile karşılaştık: Elif Ebe. Hiç incitmeden yaptığı vajinal muayenelerden, verdiği morallere, güler yüzüne, ilgisine resmen çok büyük lütuf oldu tüm gece boyunca bizim için. Elif Ebe beni odaya aldı, herkesi çıkardı. Muayeneyi yaptı, bu arada benim kalbim duracak; “Ya doktorun dediği gibi gündüz ki muayene yüzündense tüm bu ağrılar falan, ya doğum başlamadıysa, ya şimdi kös kös eve dönmemiz gerekirse…” derken Elif Ebe müjdeyi verdi: “Oo süper, doğum çoktan başlamış, rahim ağzı açıklığı 5-6 cm’ye varmış. Şahanesiniz.” Hoba bende bir sevinç bir sevinç… Millet içeri girdi, müjdeyi verdim, bizimkiler boş bulunup bir alkışlama… hastane çalışanları gelip kafayı uzatıyorlar “ne oluyor” diye! Biz hep beraber gülüyoruz, Elif Ebe şaşkın; “Sancı çekerken böyle gülen hamile ilk kez görüyorum.” Tam o ara aha!! haftalardır beklenen şey; suyum geliyor!!! Endişeliydim hep, “Ya geldiyse de ben fark etmediysem? Nasıl bir şey ki bu? Ne kadar geliyor ki?” Dedikleri kadar var. Geldiğinde fark etmemek mümkün değil. Rahat bir iki kilo su!!

Yatışımız yapılıyor. Bizi üst kata alıyorlar, tam odaya giriyoruz, hobaa bir daha su geliyor. Elif Ebe bakıyor, Eyvah, bebek kakasını yapmış içerde, suda yeşil renk var. Eğer bebeğin kalp atışları düşerse acil sezaryen gerekebilir! İşte o an paniklemeye başlıyoruz biraz. O safhaya kadar güzel güzel gelmişken, sezaryenle bitmesin süreç! En başından itibaren hep normal doğum istedim. 9 ay taşıdıktan sonra, ben uyurken dünyaya gelsin, başkaları karşılasın ben saatler sonra göreyim istemedim. Süt geldi mi gelecek mi endişesi yaşamak istemedim. Normal gelişmesi gereken, bin yıllardır böyle gelişen bir sürece müdahale edip, çocuğu doğurmak değil, müdahaleyle “aldırmak” istemedim.

Doktorumuz geliyor o ara. Muayene ediyor. NST’ye bağlatıyor bebeğin kalp atışlarını duyabilmek için. Şu hamilelik boyunca en kıl olduğum şey NST’ye bağlanmak. Evde sancıları ayakta daha rahat karşılamışken hastanede yatağa bağlı olmak beni rahatsız ediyor. Bu esnada Ayşen geliyor hastaneye. Biz de sanırım gecenin 2′sinde, hastaneye doğuma en kalabalık gelen tiplemeler rekorunu kırıyoruz böylece.

Rutin işlemler yapılıyor. Sırada doğumdan çok korktuğum iki şey var: Lavman ve epidural için kateter takılması. Lavman Elif Ebe’nin mahareti sayesinde çok kolay halloluyor. Sonra epidural için ameliyathaneye alıyorlar. Doktorum, sezaryen olma ihtimaline karşı ilaç yaptırtmıyor. Sadece kateter takılacak. Benim talebim de eğer normal doğum olacaksa en düşük doz epidural almak. Çünkü hem doğum uzun sürerse bebeği etkilemesinden korkuyorum hem de epidural yüksek olursa doğum esnasında sancıları hissedemeyip, yeterli ıkınamamaktan, doğumu zorlaştırmaktan. Ameliyathaneye tek başıma indiriyorlar. Korkutucu. Anestezist tatlı bir kadın. Ama ne kadar tatlı olursa olsun, ameliyat masasında çene karında, dizler o hamile göbeğin izin verdiğince karna çekili, nefes alamaz halde ve sancılar gelip giderken kıpırdamadan durmak çok zor. Doktorun ikizlerinden birinin adı Çınar’mış, Hemşireninse soy ismi Çınar’mış. Bunlar konuşulurken olup bitiyor kateter takma işi.

Tekrar yukarı çıkarıyorlar. Savaş dışındakileri de dışarı çıkarıyorlar, artık doğma anı yaklaşıyor diye. Savaş, ben, Elif Ebe odada baş başayız. Sancılar gitgide daha çok hissediliyor. Doktor geliyor, Bebeğin kalp atışları normal. “Böyle giderse normal doğumla halledeceğiz.” diyor. Seviniyoruz. En düşüğünden epidural yapılıyor. Savaş elimi tutuyor. Gözü bebeğin kalp atışlarının olduğu ekranda, sürekli hatırlatıyor bana: “Hadi hayatım öğrendiğin gibi, derin nefes al, yavaş yavaş bırak.” Ben sancılarla gergin, “Almayacaaam” şımarıklığı yaptığımda hatırlatıyor: “Bak kalp atışı düşüyor Çınar’ın sen derin nefes almayınca, sezaryen mi olsun istiyorsun? Hadi bir derin nefes… Hah bak arttı şimdi, aferin.”

Sancılar maksimuma ulaştığında geldi doktorum. Muayene etti ve “Açıklık tamam, haydi doğumhaneye gidiyoruz.” dedi. Henüz beklemiyordum. Ama artık sancılar da çok zorlamaya başlamıştı. Bir de ben basınç hissini vajinada yaşayacağım sanıyordum. Hâlbuki tuvalete çıkma hissinin, ziplenmiş haliymiş tamamen.

Doğumhaneye aldılar, sancılarla ıkınma süreci başladı. Saat 05.05. Tam okuduğum hikâyelerdeki gibi, her sancıda ıkınıyorum ama hiçbir gelişme yok, hiçbir ilerleme yok gibi geliyor bana. Boşu boşuna uğraşıyorum ve doğum asla bitmeyecek, birazdan doktor “Olmayacak haydi sezaryene.” diyecek gibi geliyor. Bir yandan bebeği ittirirken tüm gücümle bir yandan da Savaş’a bakıyorum, öyle heyecanlı, öyle panik ki…  Son gücümle ittiriyorum ve Savaş “Derya bak doğdu.” diyor. Saat 05.19.  İçimden kocaman bir ağırlık çekiliyor dışarı. Göbeğini kesiyor doktor. Bebeği yan masaya alıyorlar. Savaş’a bakıyorum, yeşil ameliyat kıyafeti, bonesi içinde gözleri dolu dolu, öyle mutlu ve güzel ki. Herkes “Bebeğimi görür görmez tüm acılarımı unuttum.” der, ben Savaş’ı öyle görünce tüm acılarımı unuttum. Mümkün olmaz sanırdım ya o ana kadarki sevgimin yüz katını hissetmeye başlıyorum o anda sevgilime karşı.

Bu arada bebeğimiz ağlamadı. Doktora sordum. “Normal, her zaman ağlamazlar, biz de ağlatmıyoruz” dedi. İnce bir hortumla ağzını, burnunu temizlediler. O zaman minik bir “uvveaaa” sesi geldi. Sonrasında hemen kucağıma verdiler.

Bebeği temizleyip giydirirlerken (Biz heyecanlı, hemşireler daha heyecanlı bebeğimin şapkası başka takımdan, zıbını başka, altı başka. Ama kimin umurunda?!) , benden plasentayı aldılar. Dikiş tamamlandı. Bebeğimle beraber odaya çıkardılar.

9 aydır heyecanla ve merakla beklenen süreç tamamlanıyor. Normal doğum sayesinde, hiç akış bozulmadan, kesintiye uğramadan… İstese bizi sezaryene yönlendirebilecekken yapmayan doktorum, sürekli beni destekleyip, moral veren sevgilim ve çok sevgili arkadaşlarımın da büyük katkılarıyla.

Tüm hamile kadınlara öneririm normal doğumu. Bir süre yaşayacağınız yoğun acı, bir ömür gülümseyerek, şahane hatırlayacağınız ana değiyor.

–

http://baskahamile.blogspot.com/

5 yıllık evliliğin ardından, oldukça planlı, beklenen ve istenen bir hamilelikti benimkisi. Hamileliğimin başlarında bir gece rüyamda kahkahalar atarak sancı çektiğimi, bebeğimi tek başıma doğurduğumu ve çok güzel bir oğlum olduğunu gördüm. Rüyanın da etkisiyle biraz araştırma yaptım ve bunun hypnobirthing olduğunu öğrendim. 12.haftamda bir tesadüf eseri Türkiye’deki 3 hypnobirthing uzmanından biri olan Dr. Dilek Cengiz ile tanıştım. Doğuma kadar düzenli olarak hem yoga hem hypnobirthing dersleri aldım. Düzenli yoga yapmaktan olsa gerek, sırt ağrıları ve uykusuzluk dâhil, standart hamilelik şikâyetlerinin birini bile yaşamadan harika bir hamilelik geçirdim. Kanunen çalışabileceğim sürenin sonuna kadar da işe gidip gelmeye devam ettim. İzne çıktıktan sonra bol bol hareket ediyor, uzun yürüyüşler yapıyor ve geceleri 12 saat uyumaya devam ediyordum. Son gün dâhil her gün ben ne zaman ağırlaşacağım acaba diye merak edip durdum.

Sevgili doktorum Cem Ayhan da başından beri normal doğum yapmam konusunda beni teşvik ediyordu. 38.haftadaki çatı muayenesinde bir terslik çıkmayınca hem ruhen hem de bedenen normal doğum için hazır olduğuma karar verdik. Çatı muayenesinde 1 cm açıklık vardı. Doktorum bunun bir eşik olduğunu, doğumun 1 gün içerisinde de 10 gün içerisinde de gerçekleşebileceğini söyledi. O gün doğum planım üzerinde mutabık kaldık. Artık 3 günde bir kontrole gidiyor, hem NST’ye bağlanıyor, hem de açıklığım kontrol ediliyordu, ama tık toktu. 39+3′teki son kontrolümüzden biraz moralim bozuk çıktım. Şiddeti 80′i bulan düzenli kasılmalar ve nerdeyse 10 gündür 1 cm’de duran bir rahim açıklığı vardı. Bebeğimin kendi kendine geleceğine dair inancımı kaybetmeye başlamıştım. Hamile olmayı o kadar seviyordum ki belki de ben oğlumdan ayrılmaya hazır değildim o da bunu hissedip gelmiyordu diye düşünüyordum.

O gece yatarken saat 01.00 gibi nişanın geldiğini gördüm. Bu, 1 gün içinde de 1 hafta içinde de doğuruyor olabileceğim anlamına geliyordu. Hemen kocama haber verdim ama beni pek ciddiye almadı. Ne de olsa son 10 gündür her an doğurabilirim diye teyakkuz halindeydik ve bir şey olduğu da yoktu. Ama ben 39+4’te gelen nişanın 1 hafta sonra değil de daha yakın bir zamanda doğum yapacağımın işareti olduğunu düşünerek huzur içinde uykuma daldım.

Sabah 05.30′da tuvalete kalktığımda hafif bir regl sancısı vardı. Saymaya başladım, 15 dakikada bir 40 saniye süren sancılarım vardı. Ama şiddeti 10 üzerinden en fazla 2 alabilirdi benden. 1 saat sonra sancılar 8 dakikada bire inince gülümsemekten kendimi alamadım. Kocamı uyandırdım, Dilek‘i aramamı söyleyip uyumaya devam etti. O kadar iyi biliyordu ki daha doğuma saatler olduğunu hiç panik yapmadı. Dilek’e mesaj gönderdim. Nöbetten kalma bir alışkanlıkla saniyesinde geri aradı, 1 saat sonra da bizdeydi. Kapıdan girer girmez yanlış alarm vermediğimi umduğumu çünkü sancının çok hafif olduğunu söyledim. O da yanlışsa canın sağ olsun dedi ve ilk muayenemi evde yaptı. Açıklık 3 cm olmuş, evet doğum başlamıştı. Bense hala inanamıyordum. Hemen doktorumu aradım. Hastanede olmadığı yegâne Cumartesi’yi seçtiğim için beni tebrik etti. Telefonla takip edeceğini, işi biter bitmez de geleceğini söyledi. Dilek yanımda olduğu için çok problem etmedim bu durumu.

Bir duş aldım, sakin sakin hazırlandım, uzun süre yemek yiyemeyeceğimi bilerek güzel bir kahvaltı yaptım. Kocam da aynı şekilde sallana sallana hazırlandı, duşunu aldı, kahvaltısını etti. Hatta keyif kahvesi ve sigarasını bile içti. Birlikte olduğumuz bir anda doğum başlarsa, doğuma bu kadar sakin gideceğimizi adım gibi biliyordum. Kocam, ben, Dilek saat 10 civarı köprüdeydik. Sancılar 5 dakikada bire inmişti. Filmlerdeki gibi değilmiş dedi kocam, çığlık çığlığa bir durum yokmuş! Hep ya trafik olursa diye endişelendiğim Erenköy-Nişantaşı arasındaki yolu 20 dakikada giderek hastaneye vardık. Başka bir doktor muayenemi yapıp yatışımı verdi. O zaman inandım ki gerçekten doğuruyordum. Doktorumla daha önce mutabık kaldığımız üzere, suni sancı almadığım sürece serum takılmayacak, sürekli NST’ye bağlanmayacağım, mobil olmama izin verilecek ve ben istemediğim sürece kimse epidural sormayacaktı. Bunların karşılığında doktorum tek bir şey istemişti o da hastaneye girer girmez sancım artmadan epidural için kateterin takılması. Bir noktada epidural isteyeceğime emindi sanki. Ya da bir terslik olur da sezaryene dönersek genel anestezi almama gerek kalmasın diye istedi bunu. Ben de kabul etmiştim. Sırtımı kedi kamburu yaptım ve kolayca takıldı kateter. Kolumdaki damar yolu açılırken daha çok acımıştı, öyle diyeyim. Gerçi doktorum doğuma 1 saat kala gelince benim tercihler gümbürtüye gitti ama olsun. Nöbetçi doktor hastane prosedürü dedi başka da bir şey demedi. Doktorunuz gelene kadar tüm sorumluluk bende risk alamam diyerek, dayadı serumu ve devamlı NST istedi. Bense moralimi bozmamaya kararlıydım, peki dedim.

Yavaş yavaş herkes damlamaya başladı hastaneye. Uzun süreceğini biliyor bu yüzden de bana endişeli gözlerle bakan kimseyi istemiyordum. Pek dile getiremeseler de bu devirde sezaryen dururken niye normal doğum yaptığımı kimse anlayamıyordu. Bense içten içe ameliyat olmaktan, narkoz alıp uyanamamaktan deli gibi korkuyor, durup dururken karnımın kesilip iç organlarımın dışarı çıkartılması fikrinden hiç mi hiç hoşlanmıyordum. Saat 15.00′e kadar güle oynaya, NST’yi çıkartıp çıkartıp gezerek, herkesle muhabbet ede ede sancılarımı çekiyordum. Enerjisiz kalmamak için, nöbetçi doktordan gizli gizli muz yiyor ve su içiyordum. Bu arada nöbetçi doktor da boş durmuyor hasta tıbbı yardımı reddediyor diye ortalığı karıştırıyordu. 10 saatlik sancının sonunda hala 3 cm’de olduğumu görünce, doktorumla konuşup suni sancı almama karar verdiler. En istemediğim şey oluyordu işte. Normal sancılar gelirken vücut onlara baş edecek gücü kesinlikle veriyor, ama suni sancı başka bir şey! O kadar almak istemiyordum ki vücudum şiddetli bir kusma isteğiyle tepki verdi ve ben kusmaktan çok korkarım! Sancıları filan hissetmiyor, kusmak istemiyorum deyip duruyordum. Ama mecburen kustum tabi.

Saat 18.00′e kadar pilates topu üzerinde, tepemde serum, karnımda NST tolere edebildiğim sancılar daha sonra ciddi şekilde artmaya başladı. Son kozumuzu oynamak üzere aylardır üzerinde çalıştığımız hipnoterapimizi yapmaya başladığımızda aniden odaya dalıp, ışıkları yakıp “Ben bi muayene edicektim deeeee” diyen nöbetçi doktor sayesinde tüm konsantrasyonum bozuldu. Akabinde suyum geldi. Suni sancıyı yedim, olay doğallıktan çıktı, battı balık yan gider diye epidurali istedim ama artık çok geç kalmıştık. Bir deneme dozu yaptılar bana mısın demedi. Sadece şiddetli bir titreme geldi ki, o da kendimi rahatlatmama iyice engel oldu. Nefes almak için mola bile vermeyen kesintisiz sancılar vardı. Hastaneye geldiğimden beri işini zorlaştırdığım için bana sinir olduğunu tahmin ettiğim nöbetçi doktor her muayenede canımı daha çok yakmaya özen gösteriyor, moralimi bozmak için bu doğum gece 12′de ancak olur gibi açıklamalar yapıyordu.

19.00′da doktorum geldiğinde onu görmenin rahatlığıyla kontrolümü iyice kaybettim ve ağlamaya başladım. Artık “Bunlar sancı değil dalga ve her dalga beni oğluma biraz daha yakınlaştırıyor” düşüncesinden uzaklaşmıştım. Daha doğuma 5 saat olduğunu düşünüyor, kafamda kurguladığım ağrı eşiğine ulaştığım için bundan daha fazlasını hayal edemiyordum. Nerede bu anestezist bana bir şey versin diye doktoruma kızdığımı, artık dayanamıyorum dediğimi ve 3-5 kez bağırdığımı hatırlıyorum. Dilek’se sürekli çok iyi gittiğimi söylüyor, ben de üzülmeyeyim diye öyle yapıyor sanıyordum. Çünkü bana göre gayet dayanıksız çıkmıştım!

Doktorum muayene edip de 8,5 cm’de olduğumu söylediğinde tüm bu olanları anlamlandırdım ve hemen kendime geldim. Hypnobirthing derslerinden bu aşamayı gayet iyi biliyordum, doğuma 5 saat filan yoktu, gerçekten iyi gidiyordum ve doğumun en zor evresine girdiğim için bu hissettiklerim çok normaldi. Saat 20.00 gibi ıkınma hissi geldiğinde daha erken olduğunu düşünüp, sık sık nefes almaya ve bu hisle baş etmeye başladım. Bir hemşire ıkınma hissi gelince haber verin demek için uğradı, son 10 dakikadır olduğunu söylediğimde ne olduğumu anlayamadan kendimi apar topar doğumhanede buldum.

Doğumhaneye giderken verilen morfin sayesinde ve işin zor kısmını atlatıp kolay kısmına geldiğimizi bilerek huzurla gittim oraya. Bu arada oğlum hep uslu durdu, tehlikede olduğuna dair en ufak bir mesaj vermedi. Zaten NST’de ufacık bir terslik olsaydı doktorum bile yetişemeden, nöbetçi doktorun elinde neşter beni zevkle keseceğine emindim. O yüzden hiç isyan etmedim. Evet biraz bağırmış, artık dayanamıyorum demiş olabilirim ama katiyen beni sezaryene alın filan demedim.

20.10′da doğumhaneye girdik. 37.haftadan beri zeytinyağı ile perine masajı yapıyordum ve en azından bir iki ıkınmadan sonra eğer yırtılacak gibiyse epizyotomi yapılmasına izin verecektim ama bebeğimin kafası hep büyük gittiği için doktorum yapmak istedi. Bana 3 dikişe mal oldu ama artık bir önemi kalmamıştı çünkü bir an önce bebeğime kavuşmak istiyordum, itiraz etmedim.

Doğumhane kısmı o kadar büyüleyiciydi ki yaşanan her şeye değermiş dedirtti. Epidural olmadığı için sancıları ve birlikte gelen ıkınma hissini gayet güzel algılıyor, içgüdüsel olarak ıkınıyordum. Aslında ıkınıyordum demek yanlış olur çünkü sadece nefes veriyordum. Aylardır yaptığım yoga ve nefes çalışmaları sayesinde, bana anlatıldığı şekilde nefesimi tutup ıkınmaktansa derin nefes alıyor, uzun sürede geri veriyor ve diyaframımı kullanarak bebeğimi aşağı itiyordum. Dilek’in de büyük yardımıyla tam 11 dakika içinde 3. itmenin sonunda içimden balık gibi bir şey kaydı. Ve oğlum karşımdaydı!

O kadar güzel, o kadar hayal ettiğim gibiydi ki gözlerimden akan yaşlara engel olamadım. Kelimelerle ifade etmek çok zor o an hissettiklerimi. Müthiş bir huzur, başarmış olmanın gururu, oğlumu görmenin büyüleyiciliği, inanılmaz bir mutluluk, başucumdaki kocamın güzel sözleri, hepsi rüya gibiydi. Kadın olmanın ne kadar ulvi bir şey olduğunu, taa derinlerde bir yerde bir egomun okşandığını hissettim. Anne olmuştum…

Dışarıdan bakılınca nasıl bir doğum yaptım bilmiyorum. Ben kendimi çok kolay olacağına şartlamıştım ve geriye dönüp baktığımda da çok kolay bir doğum olduğunu düşünüyorum. İlk sancının başlamasından bebeğimi kucağıma alışıma kadar geçen 15 saatlik sürenin sadece doğumhaneye girmeden önceki son 1 saati sıkıntılıydı. Artık nasıl bir hormon salgılanıyorsa inanın onu bile hatırlamakta zorlandım, kocamdan yardım aldım. Hayal ettiğim kadar doğal olamasa da normal doğum yaptığım için çok mutluyum. Normal doğum iyidir, sezaryen kötüdür, herkes normal doğurmalıdır diyemem herkesin kendi tercihidir saygı duyarım. Ama normal doğum yapabilir miyim diye düşünenlere sadece şunu söylemek istiyorum ki sezaryen bir yere kaçmıyor. Normal doğurmayı bir deneyin, sahip olduğunuz güce inanamayacaksınız. Sırf bebeğin tam o çıktığı anı tekrar yaşayabilmek için tekrar tekrar doğurabilirim.

Doğumdan önce ve sonra hissettiklerimi okumak isterseniz oğluma hitaben yazdığım bloguma beklerim: http://meraklicuce.annemingunlugu.com

Unutmadım. Vazgeçmedim. Anne adaylarına ilham olan, severek takip edildiğini bildiğim güzel doğum hikayelerini yayınlamaya devam edeceğim.

Sadece biraz ara verdim. Sayfayı toparlanıp daha organize, daha güzel bir hale getireceğim.

O zamana kadar biraz sabır.

Blogcu Anne

Mesleğim gereği yüzlerce doğum hikâyesi dinledim. Aklıma kazınmış onlarca olumsuz deneyim bir kenarda duruyor. Bir de etraftan dinlediğiniz sevimsiz hikâyeler eklenince normal doğum beni her zaman çok korkuttu.

Bana cesaret veren üç kişi var: doktorum, arkadaşım ve kuzenim.

Doğum konusunu ve korkularımı her ifade ettiğimde doktorumun şakacı ve hafife alan üslubuyla “yok korkulacak bir şey. Milyonlarca kadın doğum yapıyor” tavrı beni her zaman rahatlattı. Doğumumun çok yakın olduğu bir dönemde yine bu korkuları dile getirirken “Pınar, biraz önce doğum yaptırdığım kişiye çık sor bakalım korkulacak bir şey mi? o sana anlatsın” demesi bile yeterince cesaret vericiydi.

Doğum öncesi sancılar ne sıklıkta olduğunda doğum başlayacağı gibi birçok konuyu konuşmuştuk zaten. Doktorum, “ilk doğumun altı saatten önce doğum gerçekleşmez. Hastaneye gelecek kadar uzun zamanın var, emin ol” demişti bana.

Neyse, beklenen gün geldi. Rutin 39. hafta kontrolü için doktoruma gitmiştim. Doktorum normal doğum için uygun koşulların oluşup oluşmadığını anlamak için muayene yaptığı sırada işaret geldi. Bana “galiba doğumun başlıyor Pınar” dedi tebessümle. Muayene sonrası verdiği bilgide doğumun başladığını, birkaç saat içinde de gerçekleşebileceğini, iki gün de sürebileceğini söyleyerek beni eve gönderdi.

Kızımın iki gün beklemeye niyeti yoktu. Öğleden sonra üçte sancılarım başladı. Tek hatırladığım belli aralıklarla ve kısa süreli sancıların yavaş yavaş sıklaştığı ve sürelerinin arttığı. Annem ve eşim yanımdaydı. Güvendiğim ve en çok değer verdiğim iki insan. Başka hiç kimseye ihtiyacım yoktu. Ortalığı ayağa kaldırma niyetinde de değildim ve hiç kimseye haber verdirtmedim. Sessiz ve sakin bir biçimde sancılarımı karşıladım. Annem sancı geldiğinde yüzümün renginin değiştiğini daha sonra söyledi. Ama hepimiz oldukça sakin bir biçimde sancı arası sohbetlerle 12 saati evde geçirdik. Hatta gece 12 suları herkesin yatıp dinlenmesini, gece onlara ihtiyacım olabileceğini söyledim.

Yattık. Fakat benim uyuyacak halim yoktu. Sancılarım her geçen dakika sıklaşıyordu ve yatamıyordum. Kalktım dolaştım ama kimseye seslenmedim, ışık açmadım fakat annem de uyuyamadığı için yollarımız birleşti sonunda. Gece üçte 12 saatlik sancının ardından “acaba birden doğum başlar mı” kaygısı ile hastaneye gitmek istedim. Valizimi alıp hastaneye gittik. Bu yaptığım en büyük hataydı. İkinci doğumumda son ana kadar evde olma niyetindeyim. Bir de arkadaşlarımın tecrübelerine dayanarak sıcak bir duş alma! (kasları gevşettiği için doğum süresi kısalıyor)

Kapıda bizi görevli karşıladı. Panikledi. “Doğum mu başladı, doktorunuzu aradınız mı?” diye sordu. Ben “gereksiz yere rahatsız etmek istemedim. Nöbetçi doktorunuz vardır herhalde gerekiyorsa o haber verir” dedim. Görevli, beni tekerlekli sandalyeye oturmak istedi. Kabul etmedim.

Yukarı çıktım. Nöbetçi doktor beni muayene etti. Dizlerim titriyordu. 12 saat evde sancı çektiğimi duyunca çok şaşırdı. Muayenede rahmin 7 santim açıldığını, 10 santim olduğunda doğuma alabileceklerini söyledi. Harikasın demeyi de ihmal etmedi. Kendimi çok büyük bir şey başarmış gibi hissettim. Doktorum kısa bir süre sonra yanımdaydı. Rutin işlemler. Gömlek, lavman, serum, suni sancı gibi her aşamada eşim yanımdaydı. Sadece bir kişi yanıma alındığı için annemi dışarı da beklettik. Ara ara vardiya değişseler de çoğunlukla eşim yanımdaydı.

Orada geçirdiğim beş saat evde geçirdiğim 12 saate kıyasla çok daha uzun geldi. Suni sancı kesinlikle doğal sancıyla kıyaslandığında iğrenç ve çok acı verici. Çünkü doğal sancı size nefes almanız için gereken tüm zamanı veriyor. Sizi belli aralıklarla dinlendiriyor.

Bir ara doktorumun ebeye kızdığını işittim. “Ne yapmışsınız, bu kadar hızlı ilaç verilir mi? Kızı mahvetmişsiniz” diyordu. Yanıma gelip gülümseyerek “Seni yormuşlar, biraz dinlendirelim” dedi. Suni sancıyı kesti. Her geçen saat “galiba bu bebeği doğuramayacağım” diye düşünmeye başladım. Kuzenim iki, arkadaşım beş saatte bebeğini kucağına almıştı. Doğumun zor olduğunu söyleyen bir başka arkadaş ise 16 saat. Artık umutsuzlukla ağlamaya başladım. “Herkes bana yalan söyledi. Doğum zor bir şey ve ben doğuramayacağım.” Doktoruma yalvardım, “beni epiduralle doğurt!” fakat hiç bir zaman bu konuda beni desteklemeyen doktorum yine aynı soğukkanlılıkla “en zor kısmı atlattın. Bu saatten sonra seni epidurale almam. Dayan, doğurmak üzeresin” dedi. Maalesef beklenen +3 santim bir türlü açılmadı. Ve doktorumun bana yardım etmesi gerekti.

Sabah sekizde beni doğuma aldılar. Doğuma girerken fikir değiştirdim. “Eşimin içeri girmesini istemiyorum. Beni bu halde görmesini istemiyorum” dedim. Doktorum daha önceleri “eşinin performansını görelim, eğer iyi bir performans sergilerse içeri girebilir. Ortalığı karıştıracaksa eğer, onu içeri almam” demişti. Eşimin performansını beğenmiş olacak ki “hayır içeri giriyor, şimdi yanında olmayacakta ne zaman yanında olacak. Senin ne yaşadığını başka nasıl anlayabilir? dedi ve giyinmesi için gönderdi. Ve doğumdaydık. Doğum esnasında epidural yapılmadığına o kadar memnun oldum ki. Çünkü sancılar bebeği itmek için bana güç veriyordu. Onlar olmasa bebeğimi o kadar güçlü itecek gücü nerden bulurdum, bilmiyorum.

1 Mayıs Pazar sabahı 08.15’te kızım dünyaya geldi. İlk tepkim onun neden ağlamadığını, iyi olup olmadığını sormak oldu. O iyiydi ve her şey yolundaydı. Yeni doğan bebekleri çirkin bulmama rağmen ilk sözüm “Erol, ne kadar güzel bir kız değil mi” demek oldu. Ona duyduğum sevgiyi, o an hissettiğim bağlılığı kelimelerle tarif edemem. Kordonunu eşim kesti. Dikiş atılması gerekti. Buna rağmen hiç bir şey hissetmedim. O kadar rahat, mutlu, güçlü ve hafif hissettim ki kendimi.

Kontrollerin ardından bebeğimle aynı odadaydım. Doktorumun “doğum gerçekleşir gerçekleşmez vücudun salgıladığı bazı hormonlar yaşadığın sıkıntıları sana unutturacak. Bu nedenledir ki kadınlar defalarca doğum yapıyor” demişti.

Tüm bunlardan sonra şunu söyleyebilirim. Doğumdan sonra yaşadığınız her şey bir hikâye olarak kalıyor elinizde, bilgi düzeyinde belki her şey var. Fakat neler yaşadığınızı hatırlamıyorsunuz aslında. Kalan tek şey bebeğiniz dünyaya geldiğinde onu gördüğünüz ilk an ve onunla paylaştıklarınız. O anı hiç bir şeye değişmem.

bu nedenledir ki her şey yolunda gittiği takdirde bu bebeğimi de doğal yollarla dünyaya getireceğim.

Beni hamileliğimin ve doğumumun her aşamasında bilgilendiren ve destekleyen doktorum Feriha Uygur’a sonsuz teşekkürler. O olmasa bu zevki tadamazdım herhalde. Her an yanımda olan eşim, iyi ki varsın. Sen olmasan her şey bu kadar kolay olur muydu?

Güzel kızım, çiçeğim. Onu çok seviyorum.

Eşimin işi dolayısıyla ben 26 haftalık hamileyken İngiltere’ye yerleştik. Buradaki sağlık sistemi Türkiye’dekinden çok farklı. Hamilelik süresince kadın doğum uzmanları yerine ebelerle görüşüyorsunuz. Sadece, bir problem olması halinde sizi doktora yönlendiriyorlar. Hamilelik normal seyrediyorsa bütün hamilelik boyunca sadece 12. ve 20. haftalarda ultrasona giriyorsunuz. Doğumları da yine ebeler yaptırıyor, doktorlar bir komplikasyon halinde olaya dahil oluyorlar. Önceden kararlaştırılmış sezaryenle doğum çok çok nadir. Sezaryen, anne ve bebek için gerçekten gerekli ise başvurulan bir çözüm.

Biz de buraya geldikten sonra buradaki sağlık sistemine dâhil olduk. Hamileliğim normal seyrediyordu, ben de normal doğum istiyordum. Buradaki hastanede suda doğum seçeneği olduğunu da duyunca çok sevindim. Suda doğum fikri bana her zaman çok ilginç gelmişti.

Hamileliğimin son haftalarında doğumun gerçekleşeceği hastanede aktif doğum kursu aldım. Hastanede normal doğum bölümünün haricinde bir de “evden eve” diye adlandırılan bir bölüm var. Burası gerçekten bir ev odası gibi dekore edilmiş. Hastane atmosferinden çok daha sıcak. Bu odalardan biri de suda doğum için havuzlu. Suda doğum yapabilmek için en az 37 haftalık hamile olmanız gerekiyor. Ağrı kesici olarak kullanılan epidural bu ünitede yok, pethidine kullanırsanız havuzda doğuramazsınız, bir de “gas and air” (entonox) dedikleri bir ağrı kesici var, sadece onu kullanabilirsiniz.

Bütün bu bilgilerin ışığında hamileliğimin 38. haftasına gelmişken, bir gün nişan geldi. Artık doğumun yakında olacağını biliyor, vücudumun vereceği tüm sinyallere dikkat etmeye çalışıyordum. Üç gün sonra, gece tuvalete kalktığımda suyumun gelmekte olduğundan şüphelendim. Sabah hastaneyi aradım, bana saat 11.30 için randevu verdiler. Sancım yoktu. Yine de ne olur ne olmaz diyerek hastane çantamı yanımda götürmeye karar verdim. Baktım çanta çok ağır, bebeğin eşyalarını çıkardım. Doğum başlarsa, eşim eve gelir bunları getirir diye düşündüm. Bu arada, eşim işyerinde, ben tek başıma taksiye atlayıp hastaneye gittim. Randevum saat 11.30’da ama bana sıra geldiğinde saat 12 olmuştu. Ebe tansiyonumu ölçtü, NST’ye bağlandım. Her şey normaldi. Henüz sancılarım başlamamıştı. O yüzden ebe bana eve gitmemi, gece boyunca hiçbir şey olmazsa, ertesi sabah 8’de gelmemi söyledi. Suyum patladığı için enfeksiyon riski olabileceğini, doğum kendi kendine başlamazsa suni sancıyla doğumu başlatmak durumunda olduklarını belirtti. Biz bunları konuşurken saat 14.30 oldu ve ilk kez çok şiddetli bir sancı hissettim.

Eşim ertesi gün şehir dışında olacaktı. İngiltere’de de yakın akraba ya da arkadaşımız olmadığı için ebeye hastanede kalabilir miyim dedim ama kabul etmedi. Bu arada, ebe benim İngiltere’de hiç ultrasona girmemiş olduğumu fark etti ve bana ultrason için acil bir randevu alacağını söyledi. Plasentanın düşük olup olmadığına bakılması gerektiğini söyledi. Onun sonucuna göre ya eve gidecektim ya da hastanede kalacaktım. Saat 15.40 için bana bir randevu ayarlandı.

Ben beklerken sancılarım arttı ve çok şiddetlendi. Eşimi arayıp durumu bildirdim ultrasondan çıkınca gelip hastaneden beni almasını rica ettim. Beklerken sancılarım o kadar arttı ki, o halde bekleme odasında oturmak istemedim. Bana başka bir yer göstermelerini rica ettim,ne yazık ki kabul etmediler. Beklerken nefes egzersizleri yapıp sancıları hafifletmeye çalıştım. Saat 16.00’da sıra bana gelmişti. Odaya girip koltuğa uzandığımda artık çok rahatsızdım. Doktor alelacele baktı ve “Doğum başlamış” dedi! Hemen doğum bölümünü aradı ve bir ebe gelip beni tekerlekli sandalyeyle doğum ünitesine götürdü. Bu arada, ben tekrar eşimi arayıp doğumun başladığını, hemen gelmesi gerektiğini söyledim.

Doğum bölümünde benle ilgilenecek olan ebeyi görür görmez hayal kırıklığına uğradım. Çok genç ve tecrübesizdi. Doğum öncesi kursta ebe, yanımızda sıcak su torbası bulundurmamızı, torbanın sancıların acısını azaltacağını söylemişti. Ebeden torbayı doldurmasını rica ettiğimde “Eşiniz gelince o doldursun, sizi yakmak istemeyiz” dedi ve gitti! Bu arada, bana bir üşümek geldi, tir tir titriyorum. Neyse ki eşimin işyeri hastaneye çok yakın, hemen geldi. Sıcak su torbasını doldurdu. Masaj yapıyor bana, destek oluyor. Çok üşüdüğümü söyleyince, ebe, banyoyu kullanabileceğimi söyledi ve gidip küveti hazırladı. Küvete girdim ama biz eşimle ikimiz yalnızız. Ne doktor var yanımızda, ne hemşire, ne ebe. Sancılarım çok sık geliyor. İlk doğumum olduğu için durumu değerlendiremiyorum, ebe de hiçbir yorum yapmıyor. Ancak çağırdığımızda gelip sorularımızı yanıtlıyor. Ben henüz doğumun çok başlarında olduğumuzu düşünüyorum. Herhalde bütün gece böyle geçecek diye düşünüyorum. Sancılarım çok kuvvetli. Bir noktada, artık normal doğumu hiç düşünmeyenleri, hemen sezaryen ya da epidural isteyenleri anladığımı düşünüyorum.

İtme dürtüsü geliyor. O noktada artık banyodan çıkıp odaya dönmeye karar veriyoruz eşimle. Bebek oracıkta doğsa kimsenin haberi olmayacak!

Ebeden vajinal muayene yapmasını rica ediyorum. Açılmanın kaç santimetre olduğunu bilmek istiyorum. Çünkü bu şekilde onumu göremiyorum. Herhalde 5-6 santim olmuştur diyorum. Eşim “ya sadece 1-2 santim ise, moralin bozulursa?” diyor. Hayır, ben bilmek istiyorum. Ebeyi çağırıyoruz, muayene etmek istemiyor. “Şimdi bir kere bakarsak, her dört saatte bir bu işlemi yapmamız gerekir” diyor. “Olsun” diyorum “yapın, çünkü ben bilmek istiyorum.” Nihayetinde ebe kabul ediyor: 9 santimetre!

“Ama ben havuzda doğuracaktım!” diyorum. “Tamam, sizi oraya transfer edelim ama belki vakit yetmez havuzu hazırlamaya, bebek her an doğabilir”diyor. Deli olmak işten değil.

Neyse ki havuz hazırlanıyor. Saat 19.15’te havuza giriyorum.

Artık o “evden eve” bölümündeyim. Buradaki ebeler daha farklı. Hemen doğum planımı okuyorlar. Ortam güzel ve sakin, doğum planımda arzu ettiğim şekilde ışıkları kısıyorlar. Dinlemek istediğiniz bir müzik var mı diye soruyorlar. Teşekkür ediyorum, sadece sessizlik istiyorum, tamamen doğuma konsantre olmak istiyorum. Cesaretlendirici, yüreklendirici, şefkatli ebeler. Sıcak su çok iyi geliyor bana. Artık entonoks kullanıyorum. Bu, bir çeşit gaz, içinize çekiyorsunuz ve bir rahatlama veriyor. Kontrolü tamamen sizin elinizde, hiçbir yan etkisi yok. Entonoksu da çok seviyorum!

Sonunda ebe bebeğin kafasının göründüğünü söylüyor. Yakında doğacak bebeğimiz. Bir kaç kuvvetli ıkınmadan sonra dünyalar güzeli bebeğim, miniğim, Defne’m doğuyor. Saat 20.02.

Hiç ağlamıyor. Çok yumuşak bir geçiş yaptı bu dünyaya.

Bebeğimi sudan kendi ellerimle çıkarıyorum. Doğum anında çok duygulanıp ağlarım sanıyordum ama hiç ağlamadım. O kadar mutluydum ki… Eşim gözyaşlarına engel olamıyor. Biz artık bir aileyiz ve bu güzel doğum bizi birbirimize daha çok yaklaştırıyor.

Ebeler hemen bir havlu getiriyorlar bebek üşümesin diye. Yaklaşık yirmi dakika kadar anne-kız havuzda oturuyor, dinleniyoruz. Bebeğimize bakıyoruz eşimle. Sonra havuzdan çıkıyoruz, kordon kesiliyor. Ebeler çok cesur olduğumu, ikinci doğumu evde yapabileceğimi söylüyorlar. Kendimle gurur duyuyorum.

Bebek için hiçbir şey yok yanımızda! Her şey o kadar hızlı gelişti ki, eve gidip getirmeye fırsat olmadı. Ebeler Defne için giysi getiriyorlar.

Defnecik, ellerini kafasına koymuş doğarken, o yüzden epeyce yırtık var. Dikiş yapılması gerekiyor. Dikişlerden sonra ebeler bana duş alabileceğimi soyluyorlar. Nasıl yani? Ben şimdi kalkıp yürüyebilir miyim? Tek başıma banyo yapabilir miyim? Evet, yaparsın diyorlar. Aaa, sahiden de yürüyebiliyorum, hiçbir şeyim yok, yorgunum ama kendimi çok iyi hissediyorum.

Latife Tekin çok sevdiğim yazarlardan biridir. Onunla yapılan bir söyleşide okumuştum. Kendisi doğum yapacağı zaman, annesi ona, “Doğum anı çok büyülü bir an, sakın ama sakın o anı kaçırma” demiş. Bu beni çok etkilemişti. O anı kaçırmayı hiç istemiyordum, bebeğimin doğuşunu gözlerimle görmek, bilfiil şahit olmak, doğumda aktif rol almak istiyordum.

Gelen her sancıyla, bebeğime daha çok yaklaştığımı düşünmeye çalıştım. İlk doğumlar genelde uzun sürüyor. Defne ise 5,5 saatte doğmuştu. Doğumun ilk bölümü istediğim gibi gitmedi, herhalde o ebe ilk doğumum olduğu için, işlerin bu kadar hızlı ilerleyeceğini tahmin edemedi. Ama sonrası çok güzeldi, gerçekten büyüleyiciydi.

Suda doğum, Türkiye’de yaygın bir uygulama değil, keşke olsa diyorum. Hamilelik bir hastalık değil, doğum da operasyon gerektiren bir olay değil. Hamileliğimin sonlarına doğru gittiğim aktif doğum kursu ve Sheila Kitzinger’ın The New Experience of Childbirth adlı kitabını ben çok faydalı buldum. Sonuçta kadın vücudu doğum yapmaya müsait. Bunu bu şekilde görüp kabul etmenin de doğumu kolaylaştırdığına inanıyorum. Evet, zordu ama dayanılamayacak bir acı değildi doğum sancısı.

Herkese sağlıklı ve kolay doğumlar diliyorum!

Veggie Way